Banner

kapitalismoaren aurka langileok bat egin

Noticias

08/02/2016

AYUDAR AL PUEBLO TRABAJADOR VASCO FORTALECIENDO Y ORGANIZANDO EL MOVIMIENTO POPULAR

El capitalismo, sumergido en una crisis estructural, ha lanzado una nueva ofensiva contra los intereses de la clase trabajadora en defensa de su lógica de acumulación de riqueza. Organizaciones como el Fondo Monetario Internacional, Banco Mundial, OTAN y otros grupos de presión que defienden los intereses de las multinacionales utilizan las diferentes estructuras políticas (Unión Europea, Estados español y francés, instituciones locales, y muchos otros) para implementar diferentes medidas cuyo objetivo está en seguir precarizando las condiciones de amplios sectores populares para conseguir la maximización de sus beneficios.

Medidas de austeridad, aumento de la tasa de paro, declaraciones del FMI… nos siguen imponiendo condiciones laborales y sociales adaptadas a las necesidades de los grandes grupos económicos. Esta coyuntura, junto con el posicionamiento de la CEOE, Confebask y el CEN, nos lleva a la idea de que el sacrificio es necesario para salir de esta crisis impuesta. Pero nada más lejos de la realidad; estas medidas lo único que generan son unos buenos datos macroeconómicos para el capital financiero, a costa de una cada vez más explotada y oprimida clase trabajadora.

Ante la necesidad que contempla el capitalismo de blindar sus estructuras de dominación y garantizar que los estados respondan a los intereses de las trasnacionales, el TTIP (Tratado de libre comercio entre EEUU y la UE) crea e impone medidas de 'vigilancia económica' como el ISDS, un tribunal privado que garantiza que los estados adscritos al acuerdo cumplan las condiciones del tratado, aunque estas supongan una pérdida sustancial de su soberanía económica, política y jurídica. Una vez más, el capital financiero se impone en su empeño de situarse por encima de los estados, obligando a estos a favorecer las condiciones para su expansión, ya bien sea ajustando la presión fiscal o 'flexibilizando' el mercado de trabajo.

En paralelo, las guerras y la violencia son el reflejo de la agudización de las contradicciones del sistema y entre los bloques imperialistas. La internacionalización y concentración cada vez mayor del capital convierte el mundo en un tablero geoestratégico, donde las corporaciones pugnan por los cada vez más escasos recursos y mercados. Además, las fuerzas de seguridad se encargan de velar porque cualquier ataque o postura disidente al sistema sea reprimida de manera ejemplarizante, realidad que se va a agravar con la nueva legislación de 'seguridad' (Ley Mordaza…). Todo esto con la finalidad de hacernos apartar la atención del saqueo constante de nuestros derechos.

El capitalismo, mediante el consumismo y el individualismo, fomenta nuestra alienación. Hemos perdido nuestra identificación como clase trabajadora, y la desmovilización legitima su statu quo. Tanto el modelo productivo como las formas de explotación han cambiado en interés del capitalismo, deslocalizando mucho sector industrial, implantando cada vez más las subcontratas, las ETTs, los falsos autónomos, etc., con el propósito de extraer más tasa de ganancia y debilitar el sentimiento de solidaridad de clase. Sin embargo, todxs seguimos siendo trabajadorxs en tanto los medios de producción no están en nuestras manos y seguimos generando beneficios a los patrones y empresarios a través de la venta de nuestra fuerza de trabajo.

Y por si esto fuera poco, el capitalismo consigue que la clase trabajadora confronte entre ella misma, en perjuicio de los sectores menos privilegiados de la misma, como las mujeres, las personas migradas, las disidentes sexuales etc. Uno de los exponentes más claros de ello el cada vez mayor apoyo electoral que reciben las tendencias ultraderechistas en el conjunto de Europa. Mientras estemos ocupadxs peleando y enfrentándonos entre nosotrxs, más lejos estaremos de organizarnos colectivamente para combatir la impunidad del capitalismo y su reproducción permanente de las contradicciones de género, clase, raza y nación.

Creemos que todo espacio que no sea liberado del control del capitalismo acaba reproduciéndolo. Es por ello por lo que consideramos tan importante la lucha contra el capital en todas sus formas y en todos nuestros proyectos, dado que es imposible la lucha parcial por cambiar la sociedad si no se persigue la destrucción del sistema y la creación de uno nuevo.

Desde Maiatzak1egin entendemos que todas las luchas sectoriales o puntuales son de incuestionable importancia. Por ello, creemos necesaria la alianza y la unión de toda la clase trabajadora de Euskal Herria, así como la solidaridad internacionalista con la clase trabajadora de otros pueblos y naciones. En ese sentido nos pareció importante implicarnos en la lucha que durante más de 70 días desarrollaron lxs trabajadorxs de Movistar en Bizkaia, así como en la dinámica que están planteando para las próximas semanas. En aquella huelga quedó demostrado que a pesar de las relaciones sociales de producción tan complejas en las que están insertos (autónomos subcontratados por diferentes empresas que les llevan incluso a competir entre ellxs) y a pesar de las dificultades de conseguir el apoyo y la cobertura de las grandes centrales sindicales, es posible hacer frente a todos los obstáculos que nos pone el sistema y plantarle cara a una de las empresas más importantes del Ibex 35 y que históricamente ha representado al estado español en su expansión imperialista por todo el globo.

Maiatzak1egin pretende ser una herramienta para fortalecer los vínculos entre el movimiento popular de Bilbo y el movimiento obrero. Reivindicamos la asamblea, la recuperación de nuestra identidad y la organización clasista, para avanzar en la emancipación de la clase obrera.

 

KAPITALISMOAREN AURKA LANGILEOK BAT EGIN

 

Un análisis crítico de los presupuestos 2016 en el apartado de vivienda

Presupuestos

24/01/2016

¿DERECHO AL USO DE UNA VIVIENDA? UN DERECHO NEGADO DE FACTO POR UNOS PRESUPUESTOS ANTISOCIALES

El gasto total en la Viceconsejería de Vivienda ha descendido en términos reales un 51% en el periodo del 2008 al 2016.

En Junio de 2016 se aprobó una Ley de Vivienda para Araba, Bizkaia y Gipuzkoa, que aunque cuenta con aspectos positivos como la penalización a la vivienda vacía, está muy lejos de dar una solución integral a la problemática de la vivienda. Para 2016 la cantidad asignada a vivienda ha sido reducida radicalmente, pasando de los 225,98 millones de euros en 2015 a 108,91 millones de euros en 2016. Y es más, después de 6 años de retraso en la aplicación de la Ley de Derechos Sociales, donde una de las cuestiones aprobadas era el derecho subjetivo de toda persona a una vivienda, se ha aprobado, hace dos meses aproximadamente, el Decreto de Cartera; que sería la materialización en los presupuestos de este derecho, pero tampoco hay presupuesto para este derecho.

Tal vez la consecuencia más visible en los medios de comunicación es la provocada por los miles de desahucios que se suceden en nuestro entorno, pero no hay que olvidar que se desahucia a las personas que pudieron acceder a una vivienda en unos momentos en que ya más del 90% estaba excluido del acceso a la propiedad, por ello no conviene dejar el análisis en el estrecho (aunque dramático) análisis de los desahucios y hay que analizar como la crisis va empeorando de forma global todas las condiciones de acceso a la vivienda. Sin olvidar que el no tener asegurado este derecho, conlleva el no tener asegurados otros derechos como pueden ser la salud, alimentación, energia... empeorando de forma grave las condiciones vitales de las personas.


aurrekontuak 2016 etxebizitza


Quienes “nos gobiernan" saben perfectamente cuál es la solución a la problemática de la vivienda, y lo venimos diciendo año tras año, la vivienda es un derecho social, por tanto debe quedar fuera de la lógica del mercado. La política de las instituciones debe dar un giro radical y enfocarse al interés social y no a favorecer los intereses privados y especulativos. Lo que significa que todos los fondos públicos a vivienda deben destinarse a dotaciones públicas de uso social (alquiler social). Es necesario que se considere la vivienda como de interés público prioritario y por tanto aumentar la dotación presupuestaria de las diferentes administraciones en materia de vivienda, en función de las necesidades reales.

Hacemos un llamamiento a toda la población a organizarse, a salir a la calle, a movilizarse y luchar por unos presupuestos participativos que repartan la riqueza y aseguren el derecho al acceso y uso de una vivienda digna.


icon UN ANALISIS CRITICO DE LOS PRESUPUESTOS 2016 EN EL APARTADO DE VIVIENDA

 

INSTITUZIO DESBERDINETATIK INPOSATZEN ZAIGUN EREDU PREKARIOA GELDIARAZTEKO, ELKARTZENEK PARTE HARTZAILEAK ETA ABERASTASUNA BANATUKO DUTEN AURREKONTUAK EXIJITZEN DITU

Presupuestos

20/01/2016

Aurrekontuak politika ekonomikoaren tresna kapitalismoaren zerbitzura

Aurrekontuak tresna nagusiak dira aberastasuna banatzeko, eta baita pertsona guztiei duintasunez bizitzeko behar dituen gutxieneko materialak bermatzeko ere. Horregatik, ezin ditugu utzi botere kapitalistaren eta haren alderdien esku aurrekontuen gaineko erabakiak. Aurrea hartu behar diogu egoerari eta jabetu aurrekontuez ari garenean zertaz ari garen: diru-bilketa egiteko moduaz, bildutakoa zertan gastatu erabakitzeaz eta prozesu hori nola egin eta nork erabakitzen duen aztertzeaz. Ez gara ari soilik gastuei buruz.

Pertsonok eta elkarte sozialek honako kontu hauekiko erabakitzeko ahalmena izan beharko genuke: zeintzuk diren beharrak eta zeintzuk lehentasunak, nola lortu dirua eta zer gastu egin behar diren eta zeintzuk ez. Hori guztia oinarritik eraiki beharra dago eta pertsonok protagonista aktiboak izan behar dugu: parte hartuz, erabakiz eta kontrabotere herritarra eratuz. Horregatik, zera eskatzen dugu: aurrekontu sozialak egiteko oinarri-oinarritik garatutako prozesu parte-hartzailea egitea. Herriak herritarrentzako egindako aurrekontuak nahi ditugu. Dirua sobera dago pertsonon oinarrizko behar materialak asetzeko eta badaude dirua bildu eta sortutako aberastasuna denon artean banatzeko bestelako moduak ere. Baina horretarako ekonomia herritarren gehiagoaren zerbitzura jarri beharra dago, ekonomia demokratizatu beharra dago, parte-hartzaile eta protagonista aktiboak izan behar gara erabakiak hartzeko eta gauzatzeko.

Egoera hau sortu duten horiek gure miseriaren lepotik bizitzen jarraitu nahi dute. Erregimen kapitalistaren kudeatzaile politikoek beren ugazaben (bankariak, eraikuntzako enpresak, multinazionalak...) interesei men egiten dien ereduaren alde egiten dute. Irabaziak egiten jarraitzen dute pertsonen eskubideen bizkar, murrizketa sozialak egiten jarraitzen dutelarik. Ez dago inolako borondaterik gehiago dutenek gehiago ordain dezaten, eta aberastasuna bana dezagun. Nahiago dute dirurik ez dagoela esatea eta langile zein herritar sektore zabalen bizi baldintzak erasotzen jarraitzea.

Urtez urte ari gara ikusten errentarik baxuenek bere gain hartzen dutela zergen pisu handiena. Krisia aitzakia besterik ez da kapitalak inposatutako egitura atzerakoiaren oinarrizko ezaugarriak gero eta gehiago indartzeko. Gero eta gehiago dira zeharkako zergak, mailakako elementurik ez dutenak (2016an %53,4, 2008an %46 baino ez), beraz, zerga gehienak langileek zein herritar sektoreek ordaintzen dituzte. Presio fiskalak Europako baxuenetakoa izaten jarraitzen du, hori dela-eta diru-bilketa txikia da. Guzti honi iruzur fiskalaren handiagotzea gehitu behar diogu (10.000 milioi euroetatik gora), ondasun handiek gozatzen duten inpunitatearen erakusle.

Diru-sarrera gutxiago izan arren, kupoa eta hitzarmena ordaintzen jarraitzen dugu. Madrili gero eta diru gehiago ordaintzen diogu bere zorra ordain dezan (gastu militarrak, jaso ez ditugun transferentziak, azpiegitura handiak…). Oro har, 2015ean kupoaren izenean Hego Euskal Herriak Madrili 1738,07 milioi euro ordaindu bazion, 2016an behin-behineko kopurua 1.746,97 milioi eurotako da.

Etengabeko pribatizazioez gain, publikotik ekimen pribaturako diru transferentzia eta alor guztietan ezartzen diren murrizketak, langabezia modu esponentzialean ari da gora egiten. Hortaz, horrek guzti horrek erakusten digu zein den egoera: klase herritarrak baztertu daude. Eta bazterketa hori AURREKONTUETATIK hasten da, lehen esan bezala hori baita politika ekonomikoa egiteko tresna nagusia, eta hor dago errenta soziala banatzeko eta “merkatuak” (edo kapitalismo harrapakariak) eragiten dituen bidegabekeriak leuntzeko gakoa.

Lan-baldintzak gero eta okerragoak direnez (prekarietatea, langabezia, malgutasuna, soldatak jaistea, pentsio txikiak...), beharrizanak ere gero eta gehiago izango dira. Gainera, egoera horri lotuta gero eta gaixotasun gehiago ari dira sortzen. Osasuna eta hezkuntza gutxika-gutxika pribatizatzen ari dira, sektore publikoa gero eta murritzagoa delako. Etxebizitza eskubidea ere askori ukatzen zaio, eta horrekin negozioa egiten jarraitzen dute bankuek eta eraikuntza enpresek (esplotazioa, diru-laguntzak, zergaarinketak, jendartearen aurkako legeak...). Gizarte prestazioak eta zerbitzuak ere gero eta murritzagoak dira, pribatizatu egiten dituzte eta gero eta baldintza zorrotzagoak bete behar dira zerbitzu horiek eskuratzeko. Kontuan hartu behar dugu, bestalde, zorpetzea masiboa dela eta, bai alor publikoan zein pribatuan, euskal arlo finantzarioa porrot egiteko arriskuan dagoela.

Hala ere, obra “faraonikoak” egiten (AHTa, SuperHegoa, SuperPortua, ...) jarraitzen dute, zenbaiten poltsikoak betetzeko. Adibide esanguratsu bat: 2010 eta 2018 urteen artean, Araba, Bizkaia eta Gipuzkoak AHTri bideratutako aurrekontua 2.570,74 milioikoa da; bitartean 2016an Etxebizitza Sailburuordetza guztiari 108,9 milioi dagokio, hau da, AHTn 8 urtetan eta etxebizitza politikan 25 urtetan gastatuko dena berdina da. Izan ere, hala azaldu daiteke Araba, Bizkaia eta Gipuzkoako (ez daukagu Nafarroako daturik) biztanleen %1,67k ondasun osoaren %44,78 kontrolatzea, biztanleen %8k hilabete osoa 500 euro baino gutxiagoko sarrerekin bizi behar duen bitartean eta biztanleen % 36,33 Pobreziaren Mugaren azpitik kokatzen den bitartean. Agian, lan egiteko garaian (16-64 urte bitartean) dauden pertsonen %30 erabateko pobrezian bizi izatea da daturik arriskutsuena.

2016ko aurrekontuek, hutsalak izateaz gain, alderdi politikoek aldarrikatzen dituzten helburuei ez diete eusten berriro ere

Zorraren pisua handitzeak hurrengo hamarkada osoaren benetako jendarte gastua baldintzatzea dakar, non kupoak, zorra ordaintzeak eta arlo publikoaren jarduera burokratikoek ia bildutako diru osoa eskuratuko baitute. Esan bezala, 2016rako Madrilek mila milioi euro baino gehiago jasoko du Euskadi Erkidegoko kupoak eta Nafarroako Foru Autonomiaren kontzertu ekonomikoa ordaintzeko; honi egun pairatzen ari garen gehiegizko zorpetzea gehitu behar diogu. Araba, Bizkaia eta Gipuzkoako zor publikoa 12 aldiz biderkatu da azken zazpi urteetan. 2016rako Araba, Bizkaia eta Gipuzkoako zorraren karga finantzarioa 1.170,123 milioi eurotara helduko da (892 milioi diru-itzultze nagusia eta 278,13 milioi interesak). Soilik azkeneko bi urteetan, karga finantzarioa %43,6a igo da (2014ean 815 milioi ziren). Krisi garaiko murrizketek hezkuntza, Osakidetza eta etxebizitza bezalako sailetako diru sarreretan eragiten segitzen dute. Adibidez, 2016an Etxebizitza Sailburuordearen gastu orokorra (Administrazio Publikoaren pertsona eta jarduera gastu guztiak barne) 108,91 milioi eurokoa izango da, 2008an 204,33 milioikoa izan zenean (2016ko prezio konstantetan 224 milioi izango zirelarik). Benetako zenbakietan, 2008-2016 urte bitartean Araba, Bizkaia eta Gipuzkoako etxebizitzetako gastua %51 murriztu da.

Osasungintzako gastua aurrekontuetako sailik handiena da. Araba, Bizkaia eta Gipuzkoan 2016an 3.421,97 milioitakoa da, benetako gastuan %2,2ko murrizketa suposatzen duelarik 2008-2016 urte bitartean.

Hain da lotsagabea klase politikoa ezen esaten dutena ere bete izaten ez baitute. Legearen beharrezko dekretuak, urteko murrizketak, aurretik murriztutako aurrekontuen murrizketak... ikusten ditugu. Ondorioz, aurrekontuek, dokumentu bezala, galdu dute euren funtsa juridikoa eta antzu bilakatu dira. Gobernu desberdinek esaten digute aurrekontuak ahalik eta sozialenak direla; errealitatean, aurrekontuek adierazten digute euskal erakunde publikoek egiten duten jendarte gastu zuzena hondoratzen doala. Aurrekontuaren %70a gastu sozialera bideratzen dela, ez dagoela diru gehiago, garai hobeagoak etorriko direla bezalako esaldiak esaten hasiko zaizkigu. Euren komunikabideak erabiltzen dituzte gezurrak zabaltzeko, iruzur egiteko eta manipulatzeko. Aurrekontuan gastu fiskalak eta kupoa kontuan hartuta, 2016an Araba, Bizkaia eta Gipuzkoan gastu soziala benetan aurrekontuaren %42a suposatzen du. Bada, jendartea babesteko aurrekontu guztiak alderatzen baditugu BPGrekin, Hego Euskal Herrian bere “hiritar”ren artean, beste herri batzuetan “hirugarren munduarentzako laguntza” den BPGren %0,7 baino askoz gutxiago gastatzen ari dela ikusiko dugu.

Prekarizazioari aurre egiteko, antolatzea eta borrokatzea beste aukerarik ez dugu

Egoera horren aurrean zera ozen esatea dagokigu:

- Ez direla aurrekontu parte-hartzaileak egingo. Lehenik eta behin eztabaida eta balizko zuzenketak aurrekontuen atal bati egiten zaizkiolako bakarrik: gastuen aurrekontua. Eta horrek berebiziko garrantzia dauka, diru-sarreren atalak baldintzatzen baitu aurrekontuetan gastatu daitekeena. Bestalde, herritarrok eta eragile sozialok ezin dugulako aurrekontu dokumentuaren elaborazio eta eztabaidan parte hartu.

- Ez dela aberastasuna modu orekatuagoan banatuko, kapitalaren errentei, alokairuen errentei eta enpresa-irabaziei egiten zaion tratua berezia dela eta, iruzur fiskalarekin bukatzeko gelditasuna dela eta, politika sozialetan gastatzeko borondate eza dela eta… 2014, 2015 eta 2016ko aurrekontuetan DBE urtero %7a murriztu da (%21a orotara); defendatzen dugun Pobreziaren

Mugatik (BPGren %37,5 per capita) oso urrun dagoen prestazioa.

- Ez direla bermatuko oinarrizko eskubideak (etxebizitza izateko eskubidea izatea eta pobreziaren mugatik –lurraldeko BPG per capitaren %37,5– gorako diru-sarrerak izatea) ezta kalitatezko zerbitzu publiko sozialak bermatuko ere.

Beraz, premiazkoa da ekonomia demokratizatzea bizi dugun egoera prekarioari muga jartzeko. Eta premiazkoa da jendartea eraldatzea eta sistema ekonomiko berria gauzatzen joatea, jendarte osoaren onurarako.

Horregatik guztiagatik eskatzen dugu aurrekontuak egiteko eta erabakiak hartzeko parte hartu ahal izatea, pertsonok ditugun beharrizanei erantzuteko moduko aurrekontuak egin ditzagun. Horretarako, antolatu egin behar dugu, borrokatu eta agintariei gogorarazi eskubideak ez direla negoziatzen ezta hitzartzen ere, errespetatu egiten direla eta bitartekoak jartzea dagokiela horiek bermatuak izan daitezen. Beraz, herritar guztioi dei egiten dizuegu mobiliza zaitezten: atera kalera, mobilizatu eta egin borroka. Aurrekontuak parte-hartzaileak izan daitezen eta aberastasuna banatzeko balio dezaten.

BORROKATU ZURE ESKUBIDEEN ALDE!

EGIN AURRE PREKARIETATEARI!

JENDARTEA ERALDATU!

 

Gezur gehiagorik ez! etxebizitza eskubidea guztiontzat!

Vivienda

14/12/2015

 

GAZTERIAREN ETA ZEHAZKI ETXEBIZITZAREN ARAZOAK KONPONTZEKO, MURRIZKETAK ETA MURRIZKETAK!!!

Eusko Legebiltzarraren Kultura, Euskara, Gazteria eta Kirol Batzordeak Gazteriaren arazoen azterketa eta eztabaidarako eta haiei erantzuna emateko lantaldea sortu du.

Horretarako eragile ezberdinei deialdia egin digute gure iritzia emateko, Elkartzeni zehazki etxebizitzaren arazoaren aurrean dugun iritzia azaltzeko.

Iniziatiba honek herritarren parte-hartzearen aldeko apustua badirudi ere, Elkartzenetik uste dugu ez duela iniziatiba honek ezertarako balio, ez baitute inoiz eragile sozialen iritzia kontutan hartzen, ez dutelako inolako asmorik horretarako, gure iritziak nahita ahazten dituztelako, herritarren parte-hartzea iritziak entzutea baino haratago doalako.

Zer da herritarren parte-hartzea? Elkarlana, arazoak eta irtenbideak partekatzea, beste balore batzuk kontutan hartzea, adostasunera heltzeko parte-hartzea bultzatzea, eta prozesua berdintasunean oinarritutako baldintzetan ematea. Gestio eraginkor bat aurrera eramateko herritarren parte-hartzearen bidez arazoak eta irtenbideak identifikatzea ezinbestekoa da.

Zergatik diogu hau? Erabakiak gure benetako beharren gainetik hartzen dituztelako. Egoera hau egunero ikusten dugu.

Esaterako, 2013ko azaroan, Elkartzenek etxebizitzaren arazoari irtenbidea emateko bere iritzia azaldu zuen Parlamentuko Etxebizitza Komisioan. Zertarako balio izan zuen? EZERTARAKO

Ekainean Etxebizitza Legea onartu zen. Alde positiboak baditu ere (etxe hutsen zigortzea adibidez), Lege hau etxebizitzaren arazoari irtenbide integrala ematetik urrun dago.

Nahiz eta Legea onartu, ez dute inolako asmorik berau aurrera eramateko. Lege hau kritikatu genuenean, beste arrazoi batzuen artean Legearen arlo asko ondo zehaztuak ez zeudela esaten genuen, eta Legearen kudeaketa uneko Gobernuaren eskuetan geratuko zela.

Eta soilik 4 hilabete pasatu direnean argi ikusi dugu hori. 2016rako PNV-k eta PSE-k (azken hau Lege horren promotorea) etxebizitzari egokitzen zaion aurrekontua erradikalki murriztu dute. 2015eko aurrekontua 225,98 milloi eurokoa bazen, 2016rako 108,91 milloikoa izango da.

Are gehiago, Zerbitzu Sozialen Legea duela 6 urte onartu arren ez da indarrean jarri, bertan, besteen artean, pertsona orok etxebizitza erabiltzeko dugun eskubide subjetiboa onartu zen. Eta orain dela hilabete bat "Cartera" Dekretua onartu arren, eskubide honen gauzapena litzatekeena, baina ez dute aurrekontuetan honetako txikitarik sartu.

ADARRA JOTZEN DIGUTE! BERE GARAIAN ESAN GENUEN LEGEAREN ONARPENA ELEKTORALISTA HUTSA ZELA.

Nola eramango dute aurrera "beraien Legea"? Etxebizitzaren arazoa nola konponduko dute? MURRIZKETA GEHIAGOREKIN?

Ez dute inolako asmorik etxebizitza arazoari irtenbidea emateko; guztiz kontrakoa, alokairu soziala pribatizatuko dute!!! Nola? Bigarren eskuko etxebizitzak babestutako alokairura bideratuz, bitartekotza programaren bidez. ZER ESAN NAHI DU HONEK? DIRU PUBLIKOA ESKU PRIBATUETARA BIDERATZEN JARRAITUKO DUTELA.

Nola eman nahi diote irtenbidea gazteriaren arazo nagusienetako bati?

- Alokairu librearen bataz besteko errenta 863€koa da, eta babestutako etxeena 374,50€koa. 18 eta 44 urteko gazteek 385€ baino gehiago ezin dutela ordaindu adierazten dute. Herritarren %92,7ak 600€ baino gehiagoko errentei ezin die aurre egin, baina esan dugun bezala errenta 863€tan dago. Prekarizatuen egoera askoz larriagoa da, horrela, %42,3ak ezin dio 300€ baino gehiagoko errentari aurre egin.

- Egunetik egunera etxerik gabeko pertsona eta konbibentzia unitateen kopurua igotzen doa; nahiz eta azken urtean etxe-kaleratze kopuruak behera egin (etxekaleratzeen aurkako plataformeei esker), oraindik ere asko dira bere etxeetatik irtetetera behartuak daudenak; gainera geroz eta gehiago dira lehen etxebizitzara sartzeko aukerarik ez dutenak, eta horien artean kaltetuenak, besteak beste, gazteak dira.

Gobernatzen gaituztenak oso ondo dakite zein den etxebizitza arazoari irtenbidea emateko bidea, eta askotan errepikatu dugu:

- Etxebizitza erabilera eskubide bat da, eta hori da Administrazioetatik bermatu behar digutena.

- Etxebizitza merkatu logikatik atera beharra dago, ezin da besteen beharren kontura espekulatu.

- Hirigintza basatiarekin bukatu behar da, gehiago eraikitzeak ez du arazoa konpondu, alderantziz, gaurko egoera larrira ekarri gaituen arrazoia da.

- Etxebizitza hutsa erabili behar da, horretarako behar diren neurri guztiak indarrean jarriz, eta etxebizitza horiek alokairu sozialera bideratu behar dira.

- Alokairuen prezioei muga ezarri behar zaie.

- Alokairu sozialeko etxebizitzen Parke Publikoa osatu behar da, Administrazioak kudeatuta eta herritarren parte-hartzea bermatuta.

 

"elkatzen.org" orrialdean garatutako gure proposamena topa dezakezue.

 

 

ELKARTZEN, 2015-12-14

 

Aprobación de unos presupuestos anti-sociales

Presupuestos

02/12/2015

Este jueves 3 de diciembre se realiza una cadena humana desde las oficinas centrales en Bizkaia del Servicio Vasco de Empleo-Lanbide (ubicadas en Plaza Bizkaia), hasta la Delegación del Gobierno Vasco en gran vía, 85; pasando por la Subdelegación del Gobierno Español de Plaza Moyua o la Dirección Provincial del SEPE-Servicio Público de Empleo Estatal de gran vía 50.

Esta movilización se produce en el contexto del Pleno del Parlamento Vasco donde se debaten las enmiendas a la totalidad a los presupuestos presentados por el Gobierno Vasco para 2016. Presupuestos que vienen marcados por el continuismo y la consolidación de los recortes aplicados en años anteriores, profundizando así el deterioro de los servicios públicos y del sistema de protección social en la CAPV.

Hay que tener en cuenta que la prioridad del presupuesto aprobado por el Gobierno Vasco, y el PSE, es atender el pago de la deuda y sus intereses. Cumplir con el objetivo de reducir el supuesto déficit público supone retraer los recursos para financiar el gasto social. Este año se destinarán cerca de 1.000 millones de euros. Casi el 10% del presupuesto total del Gobierno Vasco, 10.933,3 millones de euros.

Leer más: Aprobación de unos presupuestos anti-sociales

 

Página 1 de 7

«InicioPrev1234567PróximoFin»

TWITTER